Print Friendly, PDF & Email

پایگاه خبری یزد باما؛به نقل ازباشگاه خبرنگاران جوان خراسان رضوی، علاقمندان به سینمای کوتاه، این هفته شاهد مستند کوتاه “گاهی فقط عشق” ساخته احمد صراف یزد و فیلم کوتاه “اتاقی در نیویورک” به کارگردانی بنیامین هفت لنگ در برداشت کوتاه بودند.

در جلسه نقد و بررسی این دو اثر منتخب از سینمای کوتاه ایران، احمد صراف یزد، کارگردان و مستندساز و مهدی رضایی، استاد دانشگاه حضور داشتند.

گاهی فقط عشق مستندی پرتره بیوگرافیک از زندگی حرفه ای دکتر هدا مرتاض، متخصص زنان و زایمان است که با وجود 80 سال سن با فعالیت در بیمارستان روزانه نوزادانی را به دنیا می آورد که به قول کارگردان عشق به بودن و عشق به ادامه دادن را اثبات می کند.

کارگردان این مستند جذاب که نگاه خاصی را به مخاطب القا می کند با اشاره به کارنامه هنری خود گفت: این مستند پس از 14 سال فعالیت هنری در عرصه مستندسازی و فیلم کوتاه، یازدهمین اثر اوست و می گوشد روایتگری و قصه گویی را در سینمای مستند بیازماید.

صراف یزد با تاکید بر اینکه هدفش از ساخت این مستند تاثیرگذاری عاطفی بر مخاطب بوده است، افزود: پرداختن به تنهایی این پزشک حاذق که سه فرزندش خارج از کشور به سر می برند، کاملا مشهود است و علی رغم حضور همسرش در کنار او در تنهایی زندگی می کند و شاید حسرت فرزندانی که دور از او زندگی می کنند به تنهایی اش می افزاید.

وی تصریح کرد: اعتقاد قلبی من به جایگاه اخلاق در سینمای مستند سبب شد وارد حریم خصوصی این پزشک نشده و از ساحت زندگی خانوادگی اش علی رغم جذابیت آن برای مخاطب سخنی به میان نیاورم.

کارگردان فیلم گاهی فقط عشق با بیان اینکه تولید این مستند 8 ماه بطول انجامیده، گفت: در مراحل نگارش فیلمنامه این مستند سه اصل اطلاعات، علاقه کارگردان و ساختار ارائه را مد نظر قرار داده و سعی کرده ام با تحلیل درست منابع آرشیوی نظیر عکسهای دکتر با استفاده از ابزار و تکنیک و نوع روایت قصه گویی مستندی جذاب تولید کنم.

صراف یزد همچنین پتانسیل بالای این مستند کوتاه برای تبدیل شدن به فیلم بلند را تائید و ابراز امیدواری کرد فیلم بلندی در این زمینه بسازد.

اتاقی در نیویورک، نمونه واقعی فیلم تجربی است

در برداشت دیگر این جلسه نقد هنری فیلم کوتاه “اتاقی در نیویورک” ساخته بنیامین هفت لنگ بوشهری به نمایش درآمد. فیلمی که برگرفته از آثار ادوارد هوپر، نقاش آمریکایی است و خلق یک اثر هنری را از زبان شخصیتهای آن اثر به تصویر می کشد.

مهدی رضایی با تاکید بر اینکه اتاقی در نیویورک به حق نمونه ای واقعی از فیلم تجربی است، گفت: از آنجا که فیلمهای تجربی به شیوه های مرسوم داستانگو نیستند ولی در عین حال سعی می کنند از امکانات بصری و تکنیکال یک اتفاق جدید را تجربه کنند و در واقع تجربه بصری اهمیت بیشتری نسبت به داستان در این فیلمها دارد.

وی به سابقه هنری هوپر اشاره کرد و افزود: این نقاش آمریکایی بشدت علاقمند سینما بود و غالب آثارش تحت تاثیر عکاسی و سینما خلق می شد اما جالب این است که فیلمسازان پس از او نظیر هیچکاک، لینچ و وندرس از آثار او الهام گرفته وصنعت سینما نه تنها در جهان که در ایران نیز به سوی او چرخیده است.

این استاد دانشگاه استفاده از تکنیک های بصری در این فیلم کوتاه را تحسین و تاکید کرد: غافلگیری انتهای فیلم برگ برنده فیلم است و هویت فیلم به آن وابسته است.

رضایی به استفاده از جلوه های بصری در سینمای تجربی تاکید و تصریح کرد: کارگردان فیلم تجربی برای نمایش ذهنیت خود از تکنیکهای بصری بیشتر از هنر بازیگری استفاده می کند و بازیگر در این نوع از فیلمها به نگاه کارگردان در شکل دهی به بازیگر وابسته است.